<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
<channel>
<title>Каталог статей</title>
<link>http://lelcity.com/publ/</link>
<description>Каталог статей</description>
<lastBuildDate>Tue, 13 Oct 2009 10:31:36 GMT</lastBuildDate>
<generator>uCoz Web-Service</generator>
<item>
<title>Лельчыцы - У складзе ВКЛ</title>
<description><![CDATA[У 1361 г. у Кіеве княжыў яшчэ татарскі спадручнік князь Фёдар. Наступнага году, разбіўшы татараў каля Сініх Водаў, вялікі князь літоўскі Альгерд Гедымінавіч вызваліў Кіеўшчыну ад татараў і далучыў да сваёй дзяржавы: "И оттоли от Подоля изгна власть татарскую сей Олгерд и инные руские державы во свою власть прият, и Киев под Федором князем взят, и посади в нем Володымера, сына своего; и поча над сими владети, им-же отци его дань даяху". Канчаткова Мазырская i Брагiнская воласцi Кiеўскага княства былі далучаны да Вялікага Княства Літоўскага ў 1350-1360-я гг. Летапісны "Спiс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх" канца XIV ст. упамiнае Мазыр сярод кiеўскiх гарадоў, гэта значыць, што ён захоўваў ранейшую адміністрацыйна-тэрытарыяльную прыналежнасць.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-82</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-82</guid>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 10:31:36 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Ваенныя пагрозы</title>
<description><![CDATA[У першай чвэрцi XIII ст. апрача палавецкiх набегаў на Русь (у летапiсах налiчваецца iх каля 37) значна ўзмацнiлiся сутычкi са шматлiкiмi ваяўнiчымi лiтоўскiмi плямёнамi. Так, у 1205 г. лiтоўцы напалi на сваiх усходнiх суседзяў i рабавалi цэрквы i манастыры. Северскiя князi Алегавiчы наладзiлi пагоню i разбiлi iх каля Мазыра. Вынiкам пагонi стала таксама тое, што Алегавiчы атрымалi ва ўдзел гарады Мазыр, Слуцк, iншыя вобласцi. Але ў пачатку 1230-х гг. Мазыр, верагодна, быў вернуты ў склад Кiеўскага княства.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-81</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-81</guid>
<pubDate>Mon, 12 Oct 2009 10:28:51 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Быт палешукоў</title>
<description><![CDATA[Уявіць жыццё тагачасных палешукоў дапамагае найстаражытны пiсьмовы збор грамадзянскiх статутаў, вядомы над назвай "Правда Роськая", аўтарства якога прыпісваецца вялікаму кіеўскаму князю Яраславу Мудраму (1019-1054). Гэты закон вызначае аднолькавую плату за забойства чалавека незалежна ад сацыяльнага становiшча ў памеры 40 грыўнаў на карысць сваякоў забiтага i гаворыць аб праве на кроўную помсту; згадвае яшчэ пра рэшткі народнага суда ("извод пред 12 человека"), пра з'яўленне ў той час ва ўсходнiх славян прыватнай уласнасцi. "Ізвод", дарэчы, - гэта пошук ці крымінальны вышук злачынцы. Напрыклад, "если кто будет избит до крови или синяков, то [для получения вознаграждения] ему не надо представлять свидетеля; если на нем не будет явных знаков избиения, то он должен представить свидетеля, а если не может - делу конец; если же он не может за себя отомстить [обидчику], то получает за обиду 3 гривны и плату лекарю".]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-80</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-80</guid>
<pubDate>Sun, 11 Oct 2009 10:25:48 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Хрысцiянства</title>
<description><![CDATA[У зборніку апавяданняў "Кiева-Пячэрскi пацярык" (1105 г.) прыведзена ўстаноўчая грамата епіскапскай кафедры ў Тураве, нібыта дадзеная ад iмя кiеўскага князя Уладзiмiра ў 1005 г., з пералiкам "гарадоў i пагостаў", што ўвайшлі ў склад гэтай епiскапiі. Гэта паклала пачатак шырокаму распаўсюджванню хрысцiянства сярод палешукоў. Святароў напачатку было мала, і таму насельніцтва, асабліва жыхары сельскіх паселішчаў, яшчэ доўгі час успрымалі хрысціянскую веру вонкава і павярхоўна, а магчыма, і варожа. Як сведчаць археалагічныя даследаванні, язычніцтва панавала сярод палешукоў амаль да канца XIII ст. У тураўцаў існавала паданне пра старажытны каменны крыж, які прыплыў сюды па рацэ. Калі жыхары хацелі яго спыніць, то рака пакрылася крывёю. У. З. Завітневіч бачыў у гэтым намёк на распаўсюджванне хрысціянства агнём і мячом. Знішчыць язычнiцтва канчаткова, зразумела, было немагчыма, пэўныя элементы яго існуюць і цяпер. Больш за тое, хрысцiянства ўспрыняло i зрабiла сваiмi шмат формаў язычнiцкіх культаў і напоўнiла iх новым зместам.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-79</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-79</guid>
<pubDate>Sat, 10 Oct 2009 10:23:09 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Пад Кіевам</title>
<description><![CDATA[Паводле летапісных звестак, у 882 г. наўгародскi князь Алег пайшоў з дружынаю ў паход на Кіеў, забiў мясцовых князёў Аскольда i Дзiра і сам стаў там княжыць. Забітыя, мажліва, былi баярамi Рурыка, якія самі ўчынялi паходы на драўлян і полацкiх крывiчоў.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-78</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-78</guid>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2009 10:20:21 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Драўляне</title>
<description><![CDATA[Што да этнiчнага складу жыхароў Палесся, то, згодна з археалагічнымi даследаваннямi і старажытнымi пісьмовымi звесткамi, у VI-IX стст. на Валыні і ў Пабужжы склаўся старажытны Дулебскі саюз славянскіх плямёнаў. У першай палове VII ст. дулебы вялi вайну з аварскiмi плямёнамi і пасля аднаго з цяжкiх нашэсцяў іх саюз распаўся; частка дулебаў цi iншых славянскiх плямёнаў прыкладна на мяжы VIII-IX стст. перасялiлася на поўнач ад р. Прыпяць. Даследчыкі лічаць, што з дулебаў выйшлі чатыры племянныя групоўкі - валыняне, драўляне, паляне і дрыгавічы, якія, паводле звестак пазнейшых рускіх летапісаў, аб'ядналіся ў палітычныя саюзы - "княжанні". Межы іх рассялення археолагі вызначаюць па рэштках пахавальнай абраднасці ў курганных могільніках.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-77</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-77</guid>
<pubDate>Thu, 08 Oct 2009 09:56:36 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Археаланічныя помнікі</title>
<description><![CDATA[Шмат пададзеных ніжэй старажытных стаянак, паселішчаў, курганоў, іншых помнікаў абследавана толькі звонку, і іх поўнае навуковае вывучэнне яшчэ наперадзе. Але час і людзi нелітасцівыя да іх. З кожным зруйнаваным помнікам мы губляем старонкі сваёй гісторыі і духоўную повязь з продкамі.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-76</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-76</guid>
<pubDate>Wed, 07 Oct 2009 09:44:40 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Сярэднявечча</title>
<description><![CDATA[Пошукі постзарубінецкіх помнікаў у парэччы Убарці пакуль не далі істотных вынікаў. Магчыма, што нейкі час Палессе не было заселенае. Таму даволі цьмянаю застаецца пачатковая гісторыя славянства, помнікі якога з'явіліся тут толькі ў V ст. нашага часу. Да карчацкага варыянта (паводле назвы с. Карчак пад Жытомiрам) пражскай культуры, славянская прыналежнасць якой не выклікае сумненняў у даследчыкаў, адносяцца плямёны, якiя ў VI-VII стст. жылi па паўднёвых прытоках Прыпяцi. Першае такое раннеславянскае селішча даследавана на левым беразе Прыпяці на заходняй ускраіне Петрыкава. Тут выяўлены тры чатырохкутныя ў плане жытлы, паглыбленыя ў мацярык. У адным з іх знойдзена печ, складзеная з плітаў балотнай руды.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-75</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-75</guid>
<pubDate>Tue, 06 Oct 2009 09:36:48 GMT</pubDate>
</item>
<item>
<title>Лельчыцы - Жалезны век</title>
<description><![CDATA[Асваенне спосабаў атрымання жалеза стала адным з паваротных пунктаў у развіцці дагістарычных людзей. Жалезны век, пачатак якога на Палессі датуецца VIII-VII стст. да н. э., ахопліваў перыяд да V ст. нашага часу. З жалеза пачалі вырабляць прылады працы і зброю такой трываласці і вастрыні, якіх нельга было зрабіць з каменю ці бронзы. Гэтае дасягненне паскорыла прагрэс ва ўсіх сферах чалавечай дзейнасці. Пашырэнню металургіі спрыяла таксама даступнасць сыравіны.]]></description>

<link>http://lelcity.com/publ/3-1-0-74</link>
<category>З глыбіні тысячагоддзяў</category>
<dc:creator>А. І. Атнагулаў</dc:creator>
<guid>http://lelcity.com/publ/3-1-0-74</guid>
<pubDate>Mon, 05 Oct 2009 09:29:02 GMT</pubDate>
</item>

</channel>
</rss>